« اماميه هرگز به كاسته شدن آيات يا سوره‌هايى از قرآن قايل نيستند ، هرچند در اين‌باره رواياتى در كتاب‌هاى حديث آنان نقل شده است : همان‌گونه كه نظير آن روايات در كتاب‌هاى حديث ما نيز نقل شده است . و محققان هر دو مذهب ( شيعى و سنى ) آنها را نادرست مىدانند . هركس به اتقان سيوطى رجوع كند نمونه‌هايى از اين روايات را خواهد يافت كه از نظر ما اعتبارى ندارند . علماى بزرگ اماميه نيز روايات مربوط به تحريف و كاهش در قرآن را مردود دانسته‌اند » . « 1 » استاد مدنى ، در ضمن گفتار خود اين مطلب را نيز يادآور شده است كه هرگاه فردى از شيعه يا اهل سنّت با استناد به پاره‌اى روايات فاقد اعتبار ، قايل به تحريف قرآن گردد ، سخن وى ، ميزان نسبت دادن چنين اعتقادى به آن مذهب نخواهد بود ، چنان‌كه يكى از علماى مصر ، كتابى به نام « الفرقان » تأليف كرد و روايات مربوط به وقوع كاهش در قرآن را گردآورى كرد . ولى دانشگاه الأزهر پس از اثبات بىپايگى آن كتاب از حكومت خواست تا آن را توقيف نموده ، نسخه‌هاى آن را جمع كند ، و حكومت نيز چنين كرد . بنابراين ، گروهى از علماى وهّابى كه بر نسبت دادن اعتقاد به تحريف لفظى در قرآن به شيعه اصرار ورزيده و ديدگان خود را بر آن همه اقوال صريح بر نفى تحريف قرآن فرومىبندند ، از جاده‌ى انصاف خارج شده ، و راه عناد و لجاج را مىپويند . « 2 »

--> ( 1 ) . صيانة القرآن من التحريف ، ص 84 به نقل از مجله‌ى « رسالة الاسلام » چاپ قاهره ، سال 11 / شماره‌ى 44 : ص 382 - 385 . ( 2 ) . جهت آگاهى بيشتر از دلايل نفى تحريف قرآن و نقد ديدگاه مخالفان به كتاب‌هاى ذيل رجوع شود : الميزان في